Aşk yolsuzluktur. Kökeni ışk, Arapça'da sarmaşık anlamına gelir. Yani kalbi, ruhu, nefsi sarmalayan anlamında kullanılır. Tasavvuf terminolojisinde ışık anlamıyla da ele alınır. Metaforik bir örnek olarak pervanenin mumun etrafındaki tavafı kullanılır. Pervane aşkın etrafında döner durur, kâfi değildir. Pervane kendini muma bırakır, yanıp kül olur. Kül savrulur, aşk savrulur, aşk dolaşır. Kül aşkın hafızasıdır. Kül kelebeğin hafızasıdır. Kül tırtılın hafızasıdır. Kül yaşamın hafızasıdır; yaşamın hafızasına ulaşmak için de aşk ile kavrulmak gerekir. Ama yine de bahsi geçen metaforun aşkı tam anlamıyla karşıladığı kanaatinde değilim. Aşk, yani ışık, en özde güneş gibidir. Güneş enerjisini dışarıdan sağlamaz, onun enerjisi kendisindedir. Yanarak yakar. Yana yana kendini bitirir. Yani aşk gerçekte mum ile pervanenin dansının da ötesindedir; yakanın ve yananın kendisidir. Yani aşk gerçekte içeridedir, dışarıda görülen sadece aşka giden bir yoldur ve her yolun mutlaka bir sonu vardır. Burada bahsi geçen yolsuzluk, sonsuzluğun en hakiki adlandırılışıdır ve giden, gittiği için değersizleşmez, eğer ki kalan gidenin hafızası olabildiyse. Güzel geceler.

Ve gecenin şarkısı.